Köln 75

Het verhaal van een 16-jarige rebel en de bestverkochte pianoplaat ooit.

‘Köln 75’ toont met energiek ­plezier hoe het befaamde pianoconcert van jazzgrootheid Keith Jarrett in Keulen tot stand kwam. Met vallen en opstaan, en dankzij het lef van een 16-jarig meisje.

Was het soloconcert dat de Amerikaanse pianist Keith Jarrett (80) op 2 januari 1975 gaf in het opera­gebouw van Keulen de beste improvisatie uit zijn carrière? Veel jazz­kenners durven het te betwijfelen. Het neemt niet weg dat de registratie van dat optreden, ‘The Köln Concert’, het best verkopende pianoalbum aller tijden werd. Die fa­meuze avond is de climax van ‘Köln 75’, maar de film draait vooral om wie het ­concert organiseerde. 

Het eerste wat we te zien krijgen, is de Sixtijnse Kapel, met het hoofdpersonage dat zegt: ‘Ik beeld me in dat ik Michelangelo zie schilderen. Dit is het verhaal van de stelling waarop hij staat’. Dat hoofdpersonage is Vera ­Brandes, amper 16 jaar oud - ze schrijft het cijfer in de lucht op het scherm - en een rebel in hart en nieren, tot grote ergernis van haar burgerlijke ouders. Vera wil genieten van elke dag, haar passies beleven, en jazz hoort daar zeker bij. Louter met lef slaagt ze erin enkele optredens op het getouw te zetten. En wanneer ze op de Berliner Jazz Tage in 1974 voor het eerst Keith ­Jarrett hoort spelen, weet ze wat haar te doen staat: de man naar Keulen halen voor een concert in de opera. 

‘Köln 75’ valt nog het best te ­vergelijken met ‘The Big Short’, een film die alle trucs uit de doos haalt om een op het eerste gezicht - ex­cuses aan de jazzfans - droog onderwerp verteerbaar te maken. 

Op een bepaald moment legt een muziekjournalist uit hoe jazz geëvolueerd is en dat Jarrett op een punt is beland waar hij ‘pure muziek’ maakt, louter gebaseerd op gevoel en improvisatie. Met een beetje zin voor overdrijving kan je stellen dat regisseur Ido Fluk iets voor elkaar krijgt wat in die lijn ligt.

Als film legt ‘Köln 75’ dezelfde spontaniteit aan de dag, of hij creëert op zijn minst de indruk dat hij voortdurend ter plekke ideeën uit zijn mouw schudt. Personages richten zich om de haverklap tot de camera, de actie wordt onderbroken om zijsprongetjes te maken, Fluk grijpt elke kans om een visuele vondst uit te werken, en ga zo maar door.

Het resultaat is speels, geestig, mee­slepend en energiek, en een charmant snapshot van de vroege jaren 70. En naar het einde, wanneer de uitgeputte en gepijnigde Jarrett aan zichzelf en zijn muzikale missie begint te twijfelen, wordt het nog ontroerend ook.

Regie: Ido Fluk  
Met: Mala Emde, John Magaro, Michael Chernus, Shirin Lilly Eissa, Enno Trebs, Leo Meier, Leon Blohm, Ulrich Tukur, Jördis Triebel, Susanne Wolff, Daniel Betts, Alexander Scheer
Duur: 1u56 min